| تبليغات | X |
صدایت می زنم خاموش
با ته مانده بغضی که دلم را پاره می کند
از بس که فرو بلعیده ام ...
شب ساده ای ست
بی حضور جیر جیرکها
و آسمان پر از ستاره های پولکی
ومن تنها ترین شهروند این شهر!
بدون من
مسافر کدام دل؟
غریبه کدام سرزمینی ؟
و با دلم چه کردی
که چنین می خواهدت ؟
ای خوبتر از باران
بر خاکستر تنهائیم
نمی باری دگر !
و من بی حضور دستهایت
آنقدر تنهایم که گریه را از یاد برده ام ...
رویای کدام دل شده ای ؟؟؟
بدون من
به امید تپش های که زنده ای ....؟
بدون من
و آیا نازنینم از یاد برده ای مرا ؟
...
صدایت می زنم وچشمانم تار می شوند
از هجوم اشک
...
گر چه آمدنت رویای غریب این دل شده است
لیک غرورم پادشهی سنگ دل است
دل سنگ و سخت
کاش می شد عزیز
من فریاد نکنم تو بشنوی !
...
دیوانه !!
دلم تنگ است برای خنده هایت
برای غرورت
برای تمام درک نکردن هایت
تمام اخمها
تمام نامهربانی هایت
تمام بهانه هایت
برگرد بیا
و این شب تاریک را صبحی دیگر بخش
....
صدایت می زنم خامش
با ته مانده بغضی که دلم را پاره می کند
از بس که فرو بلعیده ام ....
از دوست عزیزم پروانه کوچک
"برویم در دریا تن بشوئیم"
پس از مدتی ٬زشتی به ساحل برگشت و لباسهای زیبائی را به تن کرد و رفت.
زیبائی نیز از دریا بیرون آمد ٬ جامه ی خویش را نیافت.او از برهنگی خویش بسیار شرمسار بود.
ناچار خود را با جامه ی زشتی پوشاند و به راه خود رفت.
و تا همین امروز ٬ مردان و زنان یکی از آن دو را جای دیگری می گیرند.
اما هنوز افرادی هستند که سیمای زیبائی را دیده اند٬ و او را صرف نظر از جامه اش ٬ میشناسند.
بعضی ها هم چهره ی زشتی را می شناسند ٬ و لباس ها ٬ او را از چشم اینان پنهان نمی دارد.
شاد اما دلسوز٬ ساده اما زیبا٬
مصمم اما بی خیال٬ متواضع اما سربلند٬
مهربان اما جدی٬ سبز اما بی ریا٬
عاشق اما عاقل...
شما چه می اندیشید؟...
