کسی نیازمند نبود٬ کسی درد نداشت. . . و . . .

و خداوند خدا٬ برای حرفهایش٬ باز هم مخاطبی نیافت!

هیچکس او را نمی شناخت٬ هیچکس با او "انس" نمی توانست بست

"انسان"را آفرید!

و این٬ نخستین بهـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــار خلقت بود...

*و ما٬ در این لحظه٬ در این نخستین لحظات آغاز آفرینش٬ نخستین روز خلقت٬ روز اورمزد٬ آتش

اهورائی نوروز را باز میافروزیم و در عمق وجدان خویش٬ بپایمردی خیال٬ از صحراهای سیاه و مرگ زده ی

قرون تهی می گذریم و در همه ی نوروزهائی که در زیر آسمان پاک و آفتاب روشن سرزمین ما برپا

میشده است٬ با همه ی زنان مردانی که خون آنان در رگهایمان میدود و روح آنان در دلهایمان میزند

شرکت میکنیم و بدینگونه٬ " بودن خویش" را به عنوان یک ملت٬ در تندباد ریشه برانداز زمانها و آشوبِ

گسیختن ها و دگرگون شدن ها خلود می بخشیم و ٬ "خالی از خویش"٬ برده ی رام و طعمه ی زدوده

از "شخصیت" این غرب غارتگر کرده است٬ در این میعادگاهی که همه ی نسلهای تاریخ و اساطیر ملت

ما حضور دارند٬ با آنان پیمان وفا می بندیم و "امانت عشق" را از آنان به ودیعه میگیریم که "هرگز نمیریم"

و "دوام راستین" خویش را بنام ملتی که در این صحرای عظیم بشری٬ ریشه در عمق فرهنگی سرشار

از غنی و قداست و جلال دارد و بر پایه ی "اصالت" خویش٬ در رهگذر تاریخ ایستاده است٬

"بر صحیفه ی عالم ثبت" کنیم...

علی شریعتی

فرا رسیدن سال جدید را به همه ی شما دوستان و بزرگواران پیشاپیش تبریک میگم.

لحظه ی سال تحویل من رو از دعای خیر خودتون محروم نکنین.

                                                                   نوروز ۱۳۸۶ مبارک